وخستگی...

وخستگی......

وقتی کسل هستم یا بیحوصله یا ناراحت وغمگین ،خواب رو بیش تر ازهمیشه دوسدارم...نه که بخوابما...فقط اداش رو درمیارم ،یعنی دوسدارم از پتو ودشک م جدا نشم اصن ...دوسدارم تنها باشم ،کسی باهام حرف نزنه ، مجبور نشم جواب کسی رو بدم ....کسی ازم نپرسه چته؟؟ کلا به خلوت م بیشتر پناه میبرم ،حالا یا خلوتی که واقعا هیچکس دورم نباشهیا خلوت درجمعی که هیچکدومو نمیشناسم ،مثلا برم خیابون یا پارک ،بعد بشینم یه گوشه نگاه کنمبه آدمایی که نمیشناسم...اینم حکم همون پتو ودشک م رو داره...همونقدر برام خلوت محسوب میشه...اتفاقا بیشترهم بهم گیر میدن...چقد میخوابی؟؟یا بقول داداشم میگه ک وخستگی......

خب ..فکرشو نمیکردم اولویت سومم قبول بشم...وحالا که قبول شدم مسلما باید خوشحال باشمولی ...خوشحالیش شاید فقط واسه نیم ساعت بود و حالا دیگه هیچ حسی ندارم جز یکم نگرانی...وخستگی....وخستگی...وخستگی...واینکه چقدررر زیاد گاهی آدم حس میکنه جزخدا هیچ کسیو ندارهبه این معنی که گاهی ازدست هیچکس هیچکاری ساخته نیست جزخودش...خودخدا...وهرچه زندگی جلوتر میره بیشتر وبیشتر به این نتیجه میرسم که عبور کنم ازحرف آدمها ،از سنگایی که جلو پاتمیندازن ...که ذره ای اهمیت نداره چی میگن و چیکار میکنن اگه تو دلت رو فقط به خدا خوش کرده باشی...همین.پ.ن:شاید هیچکس دقیق ندونه من توچه وضعیتی وخستگی......